ببین از بی کسی، با گریه در آغوشِ دیوارم!
نباشی پس دلم را در کدام آغوش بسپارم؟!
فقط می گریم از بیچارگی هایم،نمی دانم
ازین بیچارگی آخر کجا خواهد کِشَد کارم
رباخواری حلالت، بیشتر کن سودِ وامت را
گرفتم بوسه ای، یک عمر بوسیدن بدهکارم
خیالت را به یادت، جایِ آغوشت بغل کردم
دلت آمد، تو خوابیدی و من تا صبح بیدارم؟!
گمانم بوته های روی بالِش گل دهد امشب
چنین پیوسته دارم رویِ بالِش، اشک می بارم
رسیدم بیتِ آخر ، باز هم، قافیه تنگ آمد
نیامد جز تو در ذهنم، نوشتم: دوستت دارم
دکتر مسعود اصغرپور
زرد گشتم حال و احوالی نپرسیدی مرا
صبر کردم منتظر بر شاخه ای، دیدی مرا؟!
تا در آغوشم کِشی از شاخه آویزان شدم
چون نسیمی بوسه ای بر من زدی چیدی مرا
شاخه ای نامطمئن را پشتِ سر انداختم
مطمئن بودم که همچون شاخِ امّیدی مرا
همرهت گشتم ولی از بخت بد هر شاخه ای
از حسادت مانعم گردید و تهدیدی مرا
باتو گشتم همسفر تا آسمانها پر کِشَم
مانده ام آخر چرا بر خاک کوبیدی مرا
خواستم از خنده ات قدری شِکَر نُوشَم ولی
بس نمک بر زخمِ دل با خنده پاشیدی مرا
عمرمن دارد به آخر می رسد، در آخرش
تازه فهمیدم، نفهمیدم، نفهمیدی مرا
خواب را از چشم من می شست اشکم تاسحر
کُشت تنهایی و غم، وقتی تو خوابیدی، مرا
گفته بودم بوسه می خواهم ولی قسمت نشد
خیس کردم گونه را با گریه، بوسیدی مرا
دکتر مسعود اصغرپور